انتظار، راه ها و بی راه‌ها
23 بازدید
نحوه تهیه : فردی
زبان : فارسی
همه ما در دوران غیبت نسبت به امام زمان وظائفی را داریم، مانند دعا کردن به آن‌حضرت، صدقه دادن برای او، حج‌گزاردن به نیابت ایشان، استغاثه به آن حضرت و... امّا از میان این وظائف آنچه اهمیت والایی برخوردار بوده و در روایات نیز از آن به بهترین اعمال امت تعبیر شده انتظار فرج است. آن‌گونه که امام صادق، علیه‌السلام، می‌فرمایند: کسی‌که با ولایت ما اهل بیت بمیرد در حالیکه منتظر فرج باشد مانند کسى است که در خیمه‌ی قائم باشد. آری ائمه اطهار، علیهم‌السلام، همواره به شیعیان سفارش مى‌کردند باید شما در انتظار فرج باشید. مى فرمودند: انتظار فرج خودش یک نوع فرج است کسی‌که در انتظار فرج باشد مانند کسى است که در میدان جنگ با کفار جنگ کند و در خون خویش آغشته گردد. پس در این جهت تردید نیست که بزرگ‌ترین وظیفه‌ی مسلمانان در زمان غیبت انتظار فرج مى باشد. اکنون باید دید معناى انتظار فرج چیست؟ آیا در تحقق انتظار فرج همین قدر کافى است که انسان با زبان بگوید: من منتظر ظهور امام زمان هستم؟ یا گاه و بیگاه با آه و ناله بگوید: خدا فرج امام زمان را نزدیک گرداند؟ یا بعداز اداى نمازهاى یومیه و در مشاهد مشرفه براى تعجیل در ظهور دعا کند؟ یا بعد از ذکر صلوات، اللهم عجل فرجه الشریف بگوید؟ یا در روزهاى جمعه دعاى ندبه را با سوز و گداز بخواند؟ البته همه‌ی اینها در جاى خویش نیکوست لیکن غفلت از معنای اصلی انتظار و قرار دادن این امور به عنوان مصداق حقیقى منتظر فرج باعث شده است که افرادی با نام انتظار فرج از زیر بار هر نوع مسئولیت اجتماعى و وظیفه‌ی امر به معروف و نهى از منکر شانه خالى کنند، در مقابل انواع فساد و بیدادگرى ساکت و بى‌اراده باشند، صحنه‌هاى رقت‌انگیز فساد و مادیگرى و ظلم و ستم را تماشا کنند و در مقابل تمام این حوادث بیش از این عکس‌العملى نشان ندهند که مى‌گویند: خدا فرج امام زمان را نزدیک کند تا جلو مفاسد را بگیرد! نوشته پیش‌رو گزیده‌ای از چندین کتاب برجسته پیرامون مهدویت است که در عین آسیب‌شناسی معنای انتظار به تبیین این برنامه و تکلیف عملی شیعه در دوران غیبت پرداخته است. امید است تا با مطالعه آن به شناختی دوباره از انتظار و مفهوم آن دست یابیم.
دانلود